Dit is zo’n waarlijk klassieke opname die vandaag de dag nog net zo krachtig klinkt als toen hij werd gemaakt. Het album belandde in 1975 in de platenwinkel en werd direct onthaald als een uitmuntend werk. Het vestigde ook direct de naam van Carlos Kleiber, zoon van een andere geweldige dirigent, Erich, als buitengewoon getalenteerd musicus. Door samen te werken met een orkest dat het werk van binnen en buiten kent bereikt Kleiber waar elke dirigent naar streeft: de muziek fris en nieuw laten klinken. Al vanaf de eerste maat fonkelt de muziek van opwinding, en die zwelt steeds verder aan, geleid door een bijzondere magie. Ook de Zevende krijgt ook een buitengewoon energieke vertolking en wordt, net als de Vijfde verbijsterend goed gespeeld.