Surrender

RÜFÜS DU SOL staat bekend om stroboscopische knallers waarmee in elke festivaltent het dak eraf gaat. Dat maakt de rauwe eenvoud van het openingsnummer op hun vierde album Surrender opzienbarend: een pianoakkoord dat herhaaldelijk echoot in een lege kamer. Het is een bescheiden, maar zeer symbolisch gebaar voor een band die alles moest afbreken om zichzelf weer op te bouwen. Voor het Australische trio, dat in 2020 tien jaar bestond, had de coronacrisis enkele positieve gevolgen. Tijdens de onderbreking werkten ze niet alleen aan nieuwe muziek in hun tweede thuis, in Joshua Tree te Californië, ook gebruikten ze de tijd om hun persoonlijke dynamiek te herstellen. Die was na een razend productief decennium onder spanning komen te staan. "We hadden tijd om wat beter voor onszelf te zorgen", vertelt toetsenist Jon George aan Apple Music. "We koesterden onze relaties en brachten routine en structuur aan. Dat zorgde voor vrolijkere nummers, die weerspiegelden hoe het met ons ging." Het resulterende album zet de soepele jongleeract van RÜFÜS DU SOL tussen klassieke house, gedurfde altrock en intieme indiepop voort. Ook is er een verschil: ditmaal is er een duidelijk voelbare positieve energie. Hieronder gidsen George, drummer James Hunt en zanger annex gitarist Tyrone Lindqvist je nummer voor nummer door Surrender.
Next to Me Jon George: "Dit voelde als een ideale opening van de plaat. De naaktheid van de piano vatte perfect samen hoe we ons voelden. We kochten een piano voor dit album en hadden plezier met het creëren van hele kale nummers, met alleen zang en piano, om te zien of de songs in hun puurste vorm werkten." James Hunt: "Ty probeerde de song te zingen op zijn bruiloft, gewoon a capella. Hij kwam er niet doorheen, omdat het zo echt was." Tyrone Lindqvist: "Ik was dat niet van plan toen we het nummer schreven. Het voelde op dat moment als iets moois om voor mezelf en mijn vrouw te doen. Maar ik kwam er moeilijk doorheen, omdat het beeld dat het schetste gewoon te echt was!"
Make It Happen JH: "Vroeg in het schrijfproces, in Joshua Tree, hadden we de gewoonte om elke ochtend te sporten en te luisteren naar onze favoriete oudere dancealbums. Oude platen van Moby, Röyksopp, Mylo en Justice. In veel van die nummers wordt een kinderkoor gecombineerd met donkere analoge synthpartijen. Later speelden we in de studio met Jason Evigan, met het idee om een simpel mantra te gebruiken, zoals 'All You Need Is Love' van The Beatles. Tyrone en Jason waren daarmee bezig, terwijl Jon en ik werkten aan de beat en de percussie. We wilden er een echte housetrack van maken. Toen kwam het allemaal samen en dachten we: dit zou perfect zijn voor een kinderkoor."
See You Again JG: "Dit ontstond in de tweede helft van de schrijfperiode. We waren toen in een wat lichtere stemming. Het kwam het snelst tot stand van alle nummers op de plaat – we hadden de basis binnen een dag. Zelfs de zang en de melodieën klopten toen al. James en ik deden tijdens de hele pandemie één keer per maand een dj-set. Die ervaring kwam goed van pas."
I Don't Wanna Leave JH: "Ook hier hebben we met Jason Evigan aan gewerkt. Het begon als een Bon Iver-achtig idee, we wilden een stijgende falsetstem in het refrein hebben. Dus we bedachten een sierlijk en dromerig deel met prachtige zang. En we wilden daaronder harde, scherpe drums programmeren, met samples van geklop op hout en veel gammele percussie. Dat vonden we een boeiend contrast."
Alive / Alive (Reprise) JH: "Veel van Ty's tekstuele pareltjes komen naar boven als we gewoon wat instrumentale stukken aan het jammen zijn en een bepaalde stemming neerzetten. Ik weet nog dat we hier ongeveer een maand voor de pandemie mee begonnen. Ik liet hem het nummer 'Anvil' horen, van een artiest genaamd Lorn. Het is een mooi, vreemd en verwrongen elektronisch nummer dat klinkt alsof het platgedrukt en vernietigd is. Het heeft van die stijgende arpeggio's. We wilden dit op basis van een broken beat maken, voor dat gevoel van een rave uit de jaren 90. Maar naarmate de pandemie vorderde, kregen de woorden een nieuwe betekenis." TL: "Dit nummer was voor ons als het licht aan het einde van de tunnel. We hadden een moeilijke tijd achter de rug. We hadden onze onderlinge wrok en ongemakkelijke gevoelens besproken. Vervolgens ontstond er opnieuw een eenheid en waren we enthousiast om weer samen op tournee te gaan."
On My Knees JH: "Dit begon meer als een technotrack. De pulserende bas deed me denken aan 'Sweet Dreams (Are Made of This)' van Eurythmics. Naarmate het vorderde, kreeg het een nieuwe identiteit. We haalden Ty's vocalen door een Kaoss Pad, een truc die Radiohead gebruikte bij het schrijven van Kid A. We wilden de structuur van het nummer gewoon wat meer pit geven."
Wildfire JG: "We hadden dit nummer eigenlijk geschreven voor Solace uit 2018. We wisten dat er een geweldig nummer in zat, maar we hadden meer tijd nodig om de identiteit ervan te vinden. Geïnspireerd door Nine Inch Nails – met name 'Hurt' – voegden we er wat duisternis en verdraaide elementen aan toe, en haalden we de popachtige elementen eruit. Het brengt de kracht in het nummer en de schoonheid in de zang naar boven, op zo'n manier dat het je niet loslaat."
Surrender JH: "Het hele idee was dat dit een helend nummer moest worden. Het zou oorspronkelijk met een mantra beginnen. Daar speelden we in 2020 mee. Het nummer had toen een compleet andere identiteit, met andere akkoorden en ook een heel andere beat. Later, in 2021, werkten we aan een ander nummer, dat meer stuwend was. Ook bevatte het mooie arpeggio's en een soort housevocalen van Ty. Dat zit nu in het midden van het nummer. We hebben de twee als een soort monster van Frankenstein samengevoegd."
Devotion JH: "Aan het begin van de pandemie verbleven we tweeënhalve maand lang in Joshua Tree. Daarna keerden we terug naar Los Angeles en bleven we schrijven. Ook schreven we veel teksten tijdens leuke kleine dagtripjes naar Malibu. Dat was echt een coole manier om de omgeving te verkennen. We gingen er gewoon op uit, hingen rond op de kliffen van Malibu en genoten van de zon. Toen begonnen we muzikaal lichtere gevoelens te verkennen, en tekstueel denk ik ook. We hadden veel lol met dit nummer. We stelden ons de breakdown voor als een waterval: we probeerden de synths te laten klinken alsof ze van water waren gemaakt."
Always TL: "Dit is een goede samenvatting van onze ervaringen tijdens het maken van de plaat. Het weerspiegelt ons vertrouwen in het proces, want er veranderde veel voor ons op creatief gebied, maar ook in onze individuele levens en onze vriendschap. Er was veel onzeker. Konden we bijvoorbeeld nog goede songs schrijven nu we dagelijks van negen tot vijf uur samenwerkten? We waren bang dat we zo geen pareltjes meer zouden vinden. Dit nummer drukt ons geloof en vertrouwen uit."