Op dit album worden twee werken op prachtige wijze aan elkaar gekoppeld. Het betreft twee Franse stukken die onterecht in vergetelheid zijn geraakt. De stijl ervan zit tussen romantiek en impressionisme in. Veel Franse componisten uit de late 19e-eeuw onttrokken zich aan de invloed van Wagner, die elders in Europa groot was. Ze kozen ervoor om modale harmonieën te verkennen en hadden interesse in klassieke en barokke structuren uit de 18e eeuw. Ernest Chaussons Concert in D majeur (voor piano, viool en strijkkwartet), een van de betoverendste Franse stukken uit de late 19e eeuw, is daar een voorbeeld van. Het ongebruikelijke arrangement imiteert het concerto grosso uit de barokperiode met zijn concertini (solistengroep) en ripieno (het strijkkwartet). Dat de delen een Franstalige naam hebben, geeft luisteraars al een aanwijzing over de inspiratiebron van het stuk. Het eerste deel van Chaussons prikkelend inventieve compositie ontwikkelt zich vanuit drie noten op een piano. Van daaruit onderneemt Chausson een veelzijdige reis, met als tussenstop een reeks heerlijke golven waarbij piano en onbegeleide viool in een extatische fusie uitzweven boven het begeleidende kwartet. Het deel ‘Sicilienne’ is lichter en eleganter, terwijl ‘Grave’ juist duister en broeierig is. Dan komt het emotionele deel ‘Finale’, dat de solisten, met name de pianist, flink opjaagt. Éric Le Sage speelt met een concertachtig aplomb, terwijl hij zich laat temperen door de sensitiviteit van kamermuziek, waardoor de snaarinstrumenten kans krijgen te schitteren. De in 1870 geboren Louis Vierne staat vooral bekend als de voormalig organist van de Notre Dame in Parijs en de componist van belangrijke werken voor pijporgel, waaronder zes omvangrijke symfonieën. Zijn kamerwerken staan sinds de jaren 90 ook weer in de belangstelling. Quintet is opgedragen aan zijn zoon Jacques, die om het leven kwam in 1917, tijdens de Eerste Wereldoorlog. De muziek pendelt tussen tederheid en gekweldheid. Op de meest intense momenten komt ze los van haar romantische basis, alsof Vierne poogt een atonaal universum te betreden. De vertolkingen zijn aldoor uitmuntend, waarbij alle muzikanten oog en oor hebben voor Chausson en Viernes emotionele kronkelingen.