Aigul Akhmetshina is een groots verhalenverteller. Elke keer dat de mezzosopraan zingt maakt ze duidelijk dat ze een gave heeft. Net zo duidelijk mag zijn hoe zeldzaam het is dat ze zich vanuit een dorp in de republiek Basjkirostan opwerkte naar de absolute top van de opera. Het debuutalbum van Akhmetshina, Aigul, etaleert alle grote rollen die ze speelde, beginnend met de beroemde aria's uit Carmen van Bizet. Daarna gaat ze verder met Charlotte van Massenet, Bellini's Romeo en Rossini's Cenerentola en Rosina. Ze sluit af met ‘Nightingale’, een prachtig stukje volkserfgoed uit haar moederland. “Mijn oma zong dat altijd voor me”, vertelt ze aan Apple Music Classical. “Het was een van haar favoriete nummers. Het heeft vrijheid nodig, wat dan weer leidt naar Carmen. Carmen heeft vrijheid nodig!” Dankzij haar natuurtalent, harde werk en steun van haar omgeving werd de toen 19-jarige het jongste lid ooit van het prestigieuze Jette Parker Young Artists Programme van het Royal Opera House in Londen. In het voorjaar van 2024, net acht jaar later, brak ze het record als jongste vertolker van Carmen die optrad in Covent Garden en de Metropolitan Opera in New York. Ze liet de tragiek van Charlotte in Werther horen, maakte haar debuut op het Salzburger Festspiele met I Capuleti e i Montecchi van Bellini en veroverde een plek in het rijtje van beste vertolkers van het werk van Rossini. “Ik denk dat iedereen zijn tijd heeft”, zegt ze. “Het is nooit laat en nooit vroeg. Iedereen heeft op een bepaalde manier zijn eigen lotsbestemming. Maar je kan niet voorspellen hoe de carrière van een vocalist verloopt. Het is een beetje Russisch roulette: je weet nooit of je de kogel krijgt.” Aigul geeft toe dat er tijden waren waarin een leven als professioneel vocalist te hoog gegrepen leek te zijn. “Als kind zong ik altijd. Het is gewoon iets wat ik vanzelf doe. De muziek was er altijd. Ik ben half Tataars, half Basjkort, dus ik leerde onze volksmuziek uit Basjkirostan. Daarvoor is dezelfde flexibiliteit nodig als voor bel canto coloratura.” De zangleraar uit het dorp liet Aigul kennismaken met klassieke zang. “Ik wist op mijn twaalfde dat ik die kant op wilde, ook al had ik nog nooit opera gezongen of zelfs nog maar gezien.” Twee jaar later verhuisde ze naar Ufa, de hoofdstad van Basjkirostan, waar ze zang studeerde bij Neilya Yusupova. Haar traject kwam tot stilstand toen ze geen studiebeurs kreeg voor de Gnessin Staatsacademie voor Muziek in Moskou en vervolgens ook nog eens haar stem kwijtraakte na een auto-ongeluk. “Toen ik mijn mond open deed om te zingen na het ongeluk klonk de eerste noot als een gewond dier. Het was verschrikkelijk! Dan realiseer je je dat al het werk dat je hebt verzet is verdwenen.” Haar leraar hielp haar bij het herstel en betaalde Aiguls reis naar Moskou voor de New Opera World Competition. “Ik miste de hoge noot in 'Una voce poco fa' van Rossini. Maar ik kreeg toch de eerste prijs.” David Gowland, de artistiek leider van het Jette Parker-programma, hoorde de tienersensatie en nodigde haar uit voor een auditie. Het dorp van Aigul hielp om haar vliegticket naar Londen te bekostigen. “Er waren 365 anderen die auditie deden, bizar veel. Ik had nog nooit op een operapodium gestaan en daar stond ik in Covent Garden.” Ze haalde de selectie, kwam door de tweede auditie en dat opende het pad naar de top. “Mijn levensverhaal lijkt op dat van Assepoester! Aan de ene kant denk ik: dit is ongelooflijk. Maar aan de andere kant denk ik: ik bewijs wel dat ik dit vol kan houden.”