Max Richters nieuwste album, In a Landscape, toont zijn liefde voor minimalisme. Hij maakte het album in de duurzame studio die hij oprichtte met zijn partner, de visuele artiest Yulia Mahr. Het album bevat negentien korte muzikale stukken, geschreven voor strijkkwartet, vleugel, Hammondorgel en MiniMoog, met tape delay, vocoders en galm. De tien composities zijn verweven met ‘Life Studies’, ambient fragmenten van opnames uit het alledaagse leven, die een beeld schetsen van Richters wereld. “De title In a Landscape kun je op twee manieren opvatten”, zegt Richter. “In een landschap’ of zoals het klinkt: ‘innerlijk landschap’. Ik verken tegenstellingen: tussen extern en intern, elektronisch en instrumentaal, technologie versus natuur.” De albumtitel is ontleend aan een werk van John Cage uit 1948 voor soloharp of -piano, dat weer was geïnspireerd door Erik Satie. Richter eert voortdurend de componisten die hem hebben beïnvloed. Naast Amerikaanse minimalisten als Terry Riley en Philip Glass, die van herhaling een terugkerend thema in hun werk maakten, en de schoonheid van alledaagse klanken die Cage verkende, hoor je invloeden van barok − Bach in de harmonieën van ‘And Some Will Fall’ en Purcell in ‘Late and Soon’. In ‘Love Song’ zijn de verwijzingen explicieter: de vioolmelodie is rechtstreeks ontleend aan een opera van de Engelse 17e-eeuwse componist John Eccles, en resoneert nog meer door Richters sombere pianobegeleiding. In het ‘Andante’ put Richter uit het licht en duister van Schubert – “gewoon omdat ik van zijn muziek houd en hem niet met rust kan laten”, zegt Richter. Richters liefde voor poëzie – van Keats tot Anne Carson en Peter Redgrove – speelt ook een rol. ‘Late and Soon’ ontleent zijn titel aan een sonnet uit 1802 over materialisme en de industriële revolutie. Daarin staat de tekst: ‘The world is too much with us; late and soon / Getting and spending, we lay waste to our powers; / Little we see in Nature that is ours.’ “Ik dacht: dit zou ook over Twitter kunnen gaan, over hoe afgeleid we leven”, zegt Richter. “Er is geen overkoepelend poëtisch plan, dit zijn gewoon wat uitgangspunten en dingen waar ik een voorliefde voor heb. Als je iets ziet waarvan je houdt, wil je het verkennen en verheffen. Zo werkt het met de teksten in dit stuk.” Hetzelfde geldt voor de wijze waarop Richter gevonden geluiden gebruikt om textuur, sfeer en autobiografische elementen toe te voegen met zijn ‘Life Studies’. Van veldopnames uit de bossen rond zijn studio tot lawaai uit steden waar hij op reis was: stuk voor stuk zijn het suggestieve momentopnames van Richters leven. “Ik verken plaatsen graag te voet. Dus zijn er veel wandelingen, in de natuur, New York, Sydney, Berlijn, stukjes Parijs en diverse vliegvelden. Er zijn opnames in ons huis, mensen die jammen op de piano terwijl iemand anders aan het koken is en iemand anders een hond voert of iets dergelijks – gewoon, een huiselijk leven." In veel opzichten doen deze onderbrekingen denken aan de speelse vluchtigheid van Satie. Maar ook aan Richters liefde voor reeds eerder opgenomen geluiden, die voor het eerst bleek op zijn doorbraakalbums Memoryhouse (2002) en The Blue Notebooks (2004). In a Landscape komt voort uit Richters overtuiging dat we verschillen moeten overbruggen. “We leven in een sterk gepolariseerde wereld. Vooral online domineren harde monologen. Mensen met verschillende meningen kunnen niet meer met elkaar praten. Dus dit principe van uiteenlopende elementen die creatief samenkomen op één plek is een soort politieke storytelling. Het is een mooi soort narratief.”