16 Nummers, 1 uur 3 minuten

VAN DE REDACTIE

“Ik denk dat iedereen snakte naar een pauze. De luikjes dicht voor een jaar of zo”, vertelt frontman Matt Berninger van The National aan Apple Music. Daarmee beschrijft hij de gemoedstoestand van de band aan het einde van de tournee voor het album Sleep Well Beast uit 2017, dat goed was voor een Grammy. “Elk bandlid was uitgeput, en een nieuw album opnemen was wel het laatste waar iedereen aan dacht. Toen verscheen Mike Mills met een idee, en dat idee werd telkens opwindender.” Mills, de schrijver en regisseur van 20th Century Women die daar een Oscarnominatie voor beste scenario mee scoorde – vooral niet te verwarren met de voormalige bassist van R.E.M – nam contact op met Berninger met de intentie om misschien een muziekvideo voor de band te regisseren. Dat idee groeide al snel uit tot een ambitieuzer voorstel: Mills wilde de nummers die niet op Sleep Well Beast terecht waren gekomen als springplank gebruiken voor een korte film.

In de film, getiteld I Am Easy to Find, speelt Oscarwinnares Alicia Vikander een naamloze vrouw van haar geboorte tot de dood. Haar levensverhaal wordt verteld in ondertitelde, episodische fragmenten in zwart-wit, ondersteund door de opzwellende klanken van The Nationals kenmerkende dramatische muziek. Die ondertitels leidden op hun beurt tot nieuwe nummers en inspireerden de band om toch maar meteen na de tournee een nieuw album te maken, terwijl ze eigenlijk op het strand hoorden te liggen. “Alle songideeën, tekstflarden, emoties en andere zaken die loskwamen stopten we in een grote sudderpan”, zegt Berninger. “We wisten dat er een film van 25 minuten en een album zouden komen, maar het is niet zo dat de een was bedoeld om de ander te ondersteunen of fungeerde als verlengstuk van de ander.”

Zoals de film niets meer of minder is dan een onderzoek naar iemands gehele bestaan, zo is The National op het album persoonlijker, maar tegelijkertijd ook meer teruggetrokken dan ooit. Laat je niet in de luren leggen door de persfoto’s waarop vijf mannen staan afgebeeld, want alhoewel de band in zijn twintigjarige bestaan steeds vaker samenwerkingen opzoekt, was het universum van The National nog nooit eerder zo groot en veelomvattend. Berninger is nog steeds de leadzanger en blikvanger, maar op niet een van de zestien nummers op het album is hij de enige zanger. Hij gunt veel van de meest dramatische momenten aan vrouwelijke vocalisten, waaronder Gail Ann Dorsey (voorheen lid van David Bowies band), Sharon Van Etten, Kate Stables van This Is the Kit, Lisa Hannigan en Minda Tindle, met toevoegingen van het Brooklyn Youth Chorus. Berningers echtgenote Carin Besser die al jarenlang teksten bijdraagt aan nummers van The National, heeft ook een stevige vinger in de pap. Mills zelf ging aan de slag als muziekproducer en mixte, met volledige goedkeuring van de band, songfragmenten door elkaar zonder zoiets ooit eerder te hebben gedaan.

Ondanks deze spreiding van taken klinkt het nog steeds als een samenhangend The National-album: om beurten somber en bombastisch, weemoedig en euforisch, voortgedreven door nerveuze ritmes en orkestrale verfraaiingen. Maar het is ook een lappendeken van stemmen en ideeën, allemaal in het teken van het verkennen van identiteit en wat het betekent om aanwezig, kwaad en verbijsterd te zijn in een tumultueuze tijd. “Momenteel worden oude denkpatronen en sociale structuren afgeschud”, zegt Berninger. “Vrouwen zijn het helemaal beu hoe ze worden behandeld en vertegenwoordigd. Kinderen protesteren tegen het keurslijf waarin ze geperst worden en dat is prachtig. Ik zette nooit vraagtekens bij het keurslijf waarin ik werd gepropt, dat deed ik pas toen ik in de dertig was.

De algehele stemming van het album kan worden omschreven als dat van een ongemakkelijk slaapliedje, met name op het titelnummer ‘Hairpin Turns’, ‘Light Years’ en het breedsprakige, bijna zeven minuten durende middelpunt ‘Not in Kansas’. Die ernst zorgt ervoor dat de wat snellere nummers nog urgenter aanvoelen, zoals ‘Where Is Her Head’, het met opzet genderneutrale ‘Rylan’ en de pulserende opener ‘You Had Your Soul with You’.

Dat er zoveel mensen aan het album meewerken kan aanvankelijk een verwarrend effect hebben, maar die verwarring is moedwillig: het is een poging om de muziek en het perspectief van de band universeler te maken door hecht samen te werken met andere musici en een filmregisseur. “We proberen de wazige chaos van deze tijd te vangen en geven daar onze visie op. Als je naar die chaos kijkt door de lens van andere artiesten voel je je wat meer op je gemak erin”, zegt Berninger. “Andere mensen zitten samen met mij in deze chaos en schijnen met hun licht in de donkere hoekjes. Ik sta niet alleen.”

VAN DE REDACTIE

“Ik denk dat iedereen snakte naar een pauze. De luikjes dicht voor een jaar of zo”, vertelt frontman Matt Berninger van The National aan Apple Music. Daarmee beschrijft hij de gemoedstoestand van de band aan het einde van de tournee voor het album Sleep Well Beast uit 2017, dat goed was voor een Grammy. “Elk bandlid was uitgeput, en een nieuw album opnemen was wel het laatste waar iedereen aan dacht. Toen verscheen Mike Mills met een idee, en dat idee werd telkens opwindender.” Mills, de schrijver en regisseur van 20th Century Women die daar een Oscarnominatie voor beste scenario mee scoorde – vooral niet te verwarren met de voormalige bassist van R.E.M – nam contact op met Berninger met de intentie om misschien een muziekvideo voor de band te regisseren. Dat idee groeide al snel uit tot een ambitieuzer voorstel: Mills wilde de nummers die niet op Sleep Well Beast terecht waren gekomen als springplank gebruiken voor een korte film.

In de film, getiteld I Am Easy to Find, speelt Oscarwinnares Alicia Vikander een naamloze vrouw van haar geboorte tot de dood. Haar levensverhaal wordt verteld in ondertitelde, episodische fragmenten in zwart-wit, ondersteund door de opzwellende klanken van The Nationals kenmerkende dramatische muziek. Die ondertitels leidden op hun beurt tot nieuwe nummers en inspireerden de band om toch maar meteen na de tournee een nieuw album te maken, terwijl ze eigenlijk op het strand hoorden te liggen. “Alle songideeën, tekstflarden, emoties en andere zaken die loskwamen stopten we in een grote sudderpan”, zegt Berninger. “We wisten dat er een film van 25 minuten en een album zouden komen, maar het is niet zo dat de een was bedoeld om de ander te ondersteunen of fungeerde als verlengstuk van de ander.”

Zoals de film niets meer of minder is dan een onderzoek naar iemands gehele bestaan, zo is The National op het album persoonlijker, maar tegelijkertijd ook meer teruggetrokken dan ooit. Laat je niet in de luren leggen door de persfoto’s waarop vijf mannen staan afgebeeld, want alhoewel de band in zijn twintigjarige bestaan steeds vaker samenwerkingen opzoekt, was het universum van The National nog nooit eerder zo groot en veelomvattend. Berninger is nog steeds de leadzanger en blikvanger, maar op niet een van de zestien nummers op het album is hij de enige zanger. Hij gunt veel van de meest dramatische momenten aan vrouwelijke vocalisten, waaronder Gail Ann Dorsey (voorheen lid van David Bowies band), Sharon Van Etten, Kate Stables van This Is the Kit, Lisa Hannigan en Minda Tindle, met toevoegingen van het Brooklyn Youth Chorus. Berningers echtgenote Carin Besser die al jarenlang teksten bijdraagt aan nummers van The National, heeft ook een stevige vinger in de pap. Mills zelf ging aan de slag als muziekproducer en mixte, met volledige goedkeuring van de band, songfragmenten door elkaar zonder zoiets ooit eerder te hebben gedaan.

Ondanks deze spreiding van taken klinkt het nog steeds als een samenhangend The National-album: om beurten somber en bombastisch, weemoedig en euforisch, voortgedreven door nerveuze ritmes en orkestrale verfraaiingen. Maar het is ook een lappendeken van stemmen en ideeën, allemaal in het teken van het verkennen van identiteit en wat het betekent om aanwezig, kwaad en verbijsterd te zijn in een tumultueuze tijd. “Momenteel worden oude denkpatronen en sociale structuren afgeschud”, zegt Berninger. “Vrouwen zijn het helemaal beu hoe ze worden behandeld en vertegenwoordigd. Kinderen protesteren tegen het keurslijf waarin ze geperst worden en dat is prachtig. Ik zette nooit vraagtekens bij het keurslijf waarin ik werd gepropt, dat deed ik pas toen ik in de dertig was.

De algehele stemming van het album kan worden omschreven als dat van een ongemakkelijk slaapliedje, met name op het titelnummer ‘Hairpin Turns’, ‘Light Years’ en het breedsprakige, bijna zeven minuten durende middelpunt ‘Not in Kansas’. Die ernst zorgt ervoor dat de wat snellere nummers nog urgenter aanvoelen, zoals ‘Where Is Her Head’, het met opzet genderneutrale ‘Rylan’ en de pulserende opener ‘You Had Your Soul with You’.

Dat er zoveel mensen aan het album meewerken kan aanvankelijk een verwarrend effect hebben, maar die verwarring is moedwillig: het is een poging om de muziek en het perspectief van de band universeler te maken door hecht samen te werken met andere musici en een filmregisseur. “We proberen de wazige chaos van deze tijd te vangen en geven daar onze visie op. Als je naar die chaos kijkt door de lens van andere artiesten voel je je wat meer op je gemak erin”, zegt Berninger. “Andere mensen zitten samen met mij in deze chaos en schijnen met hun licht in de donkere hoekjes. Ik sta niet alleen.”

TITEL LENGTE

Meer van The National