Van de redactie Fran Healy, de frontman van Travis, is niet gestopt met het schrijven van nieuwe nummers sinds de Schotse rockveteranen in 1997 hun doorbraakalbum Good Feeling uitbrachten. Maar ondanks het voortdurende succes van zijn band voelde Healy na de release van The Boy With No Name in 2007 dat zijn nummers de glans van weleer begonnen te verliezen. “Het is me op een of andere manier gelukt om het voor dit album weer in mijn vingers te krijgen. In de afgelopen 14 jaar heb ik me geconcentreerd op het vaderschap”, vertelt Healy aan Apple Music over 10 Songs, het negende album van de band en de opvolger van Everything at Once uit 2017. “Er was een moment dat mijn zoon letterlijk tegen me zei: ‘Ik wil dat je er echt weer voor gaat met de band. Ik red me wel.’” Het album, dat werd opgenomen in het legendarische Londense RAK Studios, dekt alle aspecten van de carrière van de band: hartverwarmende ballads (‘The Only Thing’), opgevoerde rocksongs (‘Valentine’) en weelderige kamerpop (‘Kissing in the Wind’). Hij gelooft dat hij dit niet klaar had kunnen spelen zonder de steun van de rest van de band, waarvan de line-up al ruim 25 jaar ongewijzigd is: “Als het een Venndiagram zou zijn, dan zit Travis in het midden van de cirkels en daarbuiten bevinden zich onze persoonlijkheden en onze levens.” Hieronder onthult Healy de gedachten en emoties achter alle nummers op het album.

Waving at the Window
“Mensen denken dat je een tweede kans krijgt. Die krijg je niet. Ik geloof daar niet in en ik denk dat als je je leven behandelt als een cadeau dat je niet nog een keer zult krijgen, dat dat de beste manier is om te leven. Dat vertel ik mezelf met de zin: ‘Dit is geen repetitie, dit is menens’. Het grappige is dat ik songs begin te schrijven zonder een bepaald idee. Ik weet dat een hoop schrijvers het zo doen. Je begint op een piano te spelen of, zoals in dit geval, speelt de riff van ‘Waving at the Window’. Door de manier waarop ik het op de gitaar speelde klonk het een beetje rinkelend, als de gitaren in films van Akira Kurosawa.”

The Only Thing (feat. Susanna Hoffs)
“Ik dacht dat het album een duet nodig had en ik dacht: ‘Oh mijn god, Susanna Hoffs’. Ik had haar op Twitter benaderd en vertelde haar: ‘Je bent geweldig. Ik hou van je stem.’ In de anderhalf jaar na dat eerste gesprekje was er geen verdere communicatie, maar zangers en artiesten zijn als honden in het park. Ze ontmoeten elkaar en gedragen zich alsof ze elkaar al eeuwen kennen. Wanneer ik Susanna’s stem hoor, verandert mijn 47-jarige zelf naar toen ik 14 was, naar eenvoudigere tijden toen de dingen gewoon een beetje simpeler waren, en dat is een fijn gevoel.”

Valentine
“Ik had een rustige plek nodig om heen te gaan en nummers te schrijven. Ik wilde liever geen fortuin uitgeven aan huur en nam daarom een bootje. Ik legde hem aan in Marina del Rey en ging daar elke dag heen, gewoon om er rond te hangen. Deze meer rockende kant van Travis komt al sinds onze begindagen regelmatig terug. Ga maar terug naar Good Feeling en dan hoor je het op het overgrote deel van het album. Zelfs op The Man Who kun je dat horen, op ‘Blue Flashing Light’. Er zit een ruw, duister randje aan wat we doen, want ik denk dat wij allemaal een achtergrond in rock hebben. Led Zeppelin heeft een grote invloed op Travis. AC/DC heeft een heel grote invloed op Travis. R.E.M. en U2 zijn enorme invloeden voor ons. Bij dit nummer was het de bedoeling dat iedereen in de band speelt alsof ze zo luid en woedend mogelijk schreeuwen. Alsof je echt heel pissig en kwaad bent. Schreeuw het er maar uit.”

Butterflies
“Op vlinders jagen is een belangrijk onderdeel van mijn familiegeschiedenis, want mijn oom, de broer van mijn moeder, verdronk in het Forth and Clyde Canal − een kanaal dat door Glasgow stroomt. Hij joeg op vlinders bij het kanaal, gleed uit, viel erin en verdronk. Hij was negen jaar en het was alsof er een kernbom explodeerde in onze familiegeschiedenis. En uit die gebeurtenis met de impact van een kernexplosie werd mijn moeder geboren. De oorlog was net voorbij. Het was 1945, mijn grootvader was een krijgsgevangene en wachtte om thuis te komen. Hij kreeg een telegram waarin stond dat hij meteen naar huis moest komen omdat zijn zoon was overleden. Dus dat was de situatie van mijn grootvader, die de oorlog had meegemaakt en overleefd, om dan het nieuws te krijgen dat zijn zoon maanden na het einde van de oorlog was verdronken. Hij moest terugkeren naar Glasgow, zijn kleine jongen begraven die hij amper had gezien, en dan terugkeren naar Duitsland om te worden gedemobiliseerd. Tegelijk heb ik dat idee van op vlinders jagen altijd een goede metafoor gevonden voor het schrijven van songs. Songs zijn als vlinders. Het zijn kleine dingen die rondvliegen – je kunt er een vangen, je kunt hem vasthouden en ernaar kijken, en dan neem je het op.”

A Million Hearts
“Ik ben nu 47, maar als je een klein kind bent, dan val je de hele tijd. Je probeert niet fouten te voorkomen, je voorkomt niet dat je valt. Maar het dapperste wat je kunt doen is laten gaan; dat is wat mij betreft zen. Probeer gewoon om vrij te zijn, probeer niet alles te controleren. Ik ben heel blij dat Jason Lytle van Grandaddy hierop meespeelt. Hij speelt op het middelste deel van de song en daar wordt het heel spacey. Het wordt daar allemaal een beetje dromerig en een beetje gek, daar in het midden van de song.”

A Ghost
“RAK Studios werd gerund door een man genaamd Mickie Most. Hij produceerde ‘House of the Rising Sun’ van The Animals en Hot Chocolates ‘You Sexy Thing’. Volgens mij ook ‘Kids in America’ [van Kim Wilde]. We hebben die studio altijd gebruikt. Hij kwam dan onberispelijk gekleed binnen. Hij droeg altijd een witte trui, witte broek, witte schoenen, witte sokken, grijs haar; hij zag er met zijn olijfbruine huid altijd uit alsof hij net terugkwam van vakantie. Mickie overleed in 2003, maar zijn kantoor is er nog. Ze hebben zijn kamer niet aangeraakt. Het is nog precies zo als op de dag dat hij overleed. Ik zat in de controlekamer en onze gitarist [Andy Dunlop] zei tegen me: ‘Ik ga even thee zetten. Wil je ook een kop?’ Ik zei, ‘Ja, prima’. Dus hij gaat weg en maakt thee. Ik hoor Neil [Primrose, de drummer] om de hoek, hij zit in de studio die je net niet kan zien en zo’n twee meter verderop is, terwijl hij door een tijdschrift bladert. Ik hoor Dougie [Payne, de bassist] beneden basgitaar spelen in de studioruimte, en dat gaat zo 20 minuten door. Ik zit te browsen op mijn computer. Dan kijk ik om me heen en omhoog. Neil loopt binnen en ik zeg: ‘Zat je niet daar?’ En hij zegt: ‘Nee’. En ik zeg: ‘Maar wie is dat dan?’ En ik steek mijn nek uit en kijk om de hoek, maar er zit niemand. Dat gebeurt vaak in die studio. Het is Mickie, hij heeft de studio nog niet verlaten. De lampjes flikkeren aan en uit, dingen vallen om terwijl er niemand in de buurt is, en je ziet schaduwen. We noemen het ‘the ghost of the Most’ [‘de geest van Most’] want het is Mickie Most.”

All Fall Down
“Ik had een geweldig gesprek met een taxichauffeur in Glasgow. En toen ik uit was gestapt leunde hij uit zijn raam. Hij zei: ‘Onthoud, straks lig je heel lang onder de grond.’ Als je zulke dingen hoort, dan maak je de balans op van je tijdsbesteding. Als je kinderen hebt, breng dan tijd met ze door. Geef ze je tijd en aandacht. Vergeet niet dat je dat moment nooit meer terugkrijgt. Dat is waardoor Travis niet echt de wereld heeft veroverd, want we dachten: ‘F*ck it, laten we tijd doorbrengen met onze kinderen. We hebben de wereld genoeg veroverd, we hebben het geweldig gedaan. Bekijk het maar’ En ik krijg nooit meer een kans om samen te zijn met de eenjarige of tweejarige versie van mijn zoon. Ik heb mijn zoon tenminste zien opgroeien en ik heb die kans gekregen.”

Kissing in the Wind
“In al mijn schoolrapporten stond altijd: ‘Francis is een aardige jongen, maar zit vaak te dromen.’ Vooral in het begin keek ik vooral uit het raam en keek ik niet echt de klas in. Ik ben best tevreden in mijn kleine droomwereldje, misschien soms gelukkiger dan in het hier en nu. Maar ik denk dat we dat allemaal gemeen hebben. Het voert ons weg van onze aardse problemen. Dit pakte prachtig uit en het was het eerste nummer van dit album.”

Nina’s Song
“Dit is een van mijn favoriete nummers. Het was niet bedoeld om op het album te komen want ik schaamde me er een beetje om, het was te persoonlijk − en het was bijna een showtune. Het ging over mezelf als zevenjarige die op een dag tegen mijn moeder zegt: ‘Hé mam, is er een vaderwinkel? Kun je naar de vaderwinkel gaan en een vader voor me halen?’ Ik zou nog steeds willen dat ik er een had, want iedereen heeft een vader nodig, en geen slechte vader. Ze hebben een goede vader nodig die er voor ze is, iemand waarop ze kunnen vertrouwen. Ik had dat nooit. Ik besefte niet hoe belangrijk een vader was totdat ik er zelf een werd.”

No Love Lost
“Deze grijpt terug naar een ander nummer dat ik schreef, genaamd ‘Writing to Reach You’, waarin ik zeg: ‘Elke dag word ik wakker en is het zondag’. Maar dit nummer zegt: ‘Ik werd vanmorgen wakker en voelde me klote’. Ik wist toen nog niet dat er een pandemie om de hoek school en dat iedereen in lockdown moest gaan − dat je letterlijk voelt: ‘Allemachtig, waar gaat dit eindigen?’ En dan is er een andere zin: ‘Ik staar uit het raam, kijk gewoon naar de regen’, oftewel het gevoel dat je vastzit in een schilderij van Edward Hopper. Het nummer vangt voor mij het gevoel alsof je in zo’n schilderij zit. Je bent geïsoleerd, je zit in lockdown − alhoewel het is geschreven voordat de lockdown begon. Op een gekke manier zitten we allemaal gevangen in onze lichamen. Dus op die manier zitten we allemaal in lockdown. En we hebben altijd in lockdown gezeten en zullen dat altijd zijn. En weldra liggen we allemaal een lange tijd onder de grond. Dus ga eropuit en doe wat je moet doen, en doe het goed.”

1
3:28
 
2
3:32
 
3
3:00
 
4
3:54
 
5
4:34
 
6
3:45
 
7
3:27
 
8
3:54
 
9
4:30
 
10
3:48
 

Muziekvideo's

Meer van Travis

Verschijnt op